Karakter

De Ravelijn heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een wijk met een hoog percentage HBO-ers en academici, een rechtstreeks gevolg van het beleid uit de jaren tachtig om studenten in de huizen te plaatsen. Er woont nu een gemĂȘleerd gezelschap met uiteenlopende beroepen als beeldend kunstenaar, muzikant, psychotherapeut, acteur, boekverkoper, gezinshulp, jurist, ondernemer, universitair medewerker. Veel inwoners hebben inmiddels een gezin gesticht en kinderen gekregen. In een klein aantal huizen wonen nog gezinnen van de woonschoolgeneratie.

In de jaren zeventig werd het fysieke isolement van de Ravelijn gezien als voornaamste oorzaak van de problemen in de wijk. De nieuwe generatie bewoners vindt dat isolement juist prettig, want daaraan ontleent de buurt haar specifieke en intieme karakter. Voor de deuren van de huizen staan bankjes, de sfeer is informeel, iedereen kent iedereen. Het buurthuis doet nog steeds dienst als atelierruimte en daarnaast zijn er enkele bedrijfjes gevestigd. Ieder jaar is er een buurtfeest op het centrale plein en voor de kinderen wordt jaarlijks een Sint-Maartensvuur ontstoken op het Mariabastion. De bewoners hebben een werkgroep geformeerd die het openbaar groen van de wijk op milieuvriendelijke wijze onderhoudt. Maastrichtse politici hebben regelmatig rondleidingen gehad door de Ravelijn in de periode toen de toekomst van de wijk onzeker was. Bij die gelegenheden zijn ze er bij herhaling op gewezen dat er bij de Ravelijnbevolking geen draagvlak is voor afbraak van de wijk. De rapporten van de Wetenschapswinkel en de overvloedige publiciteit deden de rest: de wijk is gered van de slopershamer.